go foto

123-2014

Dag 123 van 2014: Vanochtend bracht de postbode een jongensdroom!

Luchtzakjes
Je kent waarschijnlijk dat beschermfolie wel. Wij noemden het vroeger altijd 'bubbeltjes plastic'. Mijn broer en ik waren er dol op.

Routine
Heel af-en-toe kwam er een envelop waar dat spul in zat. Als je voorzichtig het omhullende papier lospeuterde, dan kwamen er twee rechthoeken vol bubbels vrij. Vervolgens was het dan de kunst om de luchtzakjes kapot te knijpen en daarbij een korte, venijnige knal te produceren. Wie het hardste en/of het snelste kon knallen was de held van de dag. Mijn broer won meestal.
Als we een tijdje aan de gang waren, begon ik Frank te evenaren, maar er was vrijwel altijd te weinig plastic om te kunnen winnen. Ik wilde meer. Veel meer. Meters bubbels zou mooi zijn, want dan kon je oefenen en routine opbouwen. Maar mijn ouders zeiden dat die enveloppen veel te duur waren om er een voorraadje van te kopen.

Er zijn nachten geweest dat ik droomde van eindeloze rijen plastic windzakjes. Vanochtend werden ze gebracht.

Selfie
Die bubbels moeten in de babbels, dat wist ik meteen.
Ik had me bovendien voorgenomen om eindelijk eens een selfie te maken. De hele wereld doet het, behalve ik. Wat voor fotograaf ben je dan eigenlijk!? Niet eens een selfie... Maar ja, ik sta liever achter de camera dan er voor. Een selfie is dus een strijd met mezelf, die ik -per definitie- verlies. Zoals Muhammad Ali het altijd verloor van de bokszak.

edge
Comments

277-2013

edge
Vrijdag 4 oktober: Op werelddierendag mag je best even in een visserijhaven gaan kijken, vind ik. Vooral als je in de buurt bent en de zon schijnt.
Het zit zo: ik ben vanmiddag even flink wezen shoppen bij één van m'n favoriete fotozaken, cameraNU in Urk. Toen de auto eenmal vol zat, kreeg ik zin om nog even het dorp in te gaan. Het was flink schrikken toen ik aan de haven stond. Geen idee hoe het met jou zit, maar mijn beeld van Urk is nogal nostalgisch gekleurd. Ik dacht allemaal van die verfloze kotters aan te treffen met ruwe, maar wat oudere zeebonken. Grote snorren, donkere blik en gescheurde overalls, dat werk! Nou, mooi niet. Het grootste deel van de haven was gevuld met twee enorme metalen bulkboten, strak in de lak en glimmend in de middagzon. Jonge kerels met ronde billen in modieuze werkkleding renden rond. Iedereen zei vriendelijk 'hallo' en trok zich van de camera weinig aan. Gelukkig vond ik in een uithoek ook nog een bevestiging van m'n fantasie. Dat stelt dan toch weer enigszins gerust…

edgeedge
Comments