go foto

329-2014

edge
Donderdag 27 november 2014: Vandaag voelde ik me even als een dikke vis in het water.

Eens per jaar mag ik een discussie begeleiden bij de Nederlandse Vereniging van Dierentuinen. Dat is geweldig om te doen: veel leuke mensen en spannende thema's. Dit keer was Harderwijk de plaats van samenkomst; het Dolfinarium om preciezer te zijn.

We spraken over veiligheid. Er was een adjunct van het Rijksmuseum, een directeur van Schiphol en een curator uit Emmen.

Je gelooft je oren niet als je hoort wat er allemaal uit de kast wordt getrokken om bezoekers en passagiers niet in gevaar te brengen. De spanning tussen goed gastheerschap en uitgebreide veiligheidscontroles speelt overal waar veel mensen samenkomen. De centrale vraag is: hoeveel preventieve maatregelen laten we ons welgevallen voordat het echt vervelend wordt. We weten dat detectiepoortjes tegenwoordig noodzakelijk zijn om ellende te voorkomen, maar als we er een half uur voor in de rij moeten staan, is het niet leuk meer.

Je denkt bij al die voorzorg al gauw aan bestrijding van terrorisme, gestoorde mannen met Stanley-messen in de buurt van de Nachtwacht, of aan geile Bokito's die ontsnappen (daar helpt overigens geen detectiepoortje tegen).

Toch komt het gevaar soms uit onverwachte hoek.
Vandaag werd Avifauna in Alphen aan de Rijn gesloten, omdat er vogelgriep in de buurt is geconstateerd. Niks enge mannen, of bijtgrage beesten, gewoon poep die uit de lucht komt vallen. Ook dat kan gevaarlijk zijn....
Comments

334-2013

edge
30 november 2013: Precies heel veel jaren geleden ontsnapte ik in Amsterdam aan mijn moeder. M'n vrouw en kinderen ontvoerden me vandaag naar het Rijksmuseum voor een renaissance. Het was genieten... Eindeloos veel herinneringen aan de gedane jaren kwamen weer boven, zoals dat gedicht van Ed Hoornik dat me richting Radio dreef:

In deze poort heb ik als kind gespeeld;
een vreemde vroeg: - Is Rembrandt hier geboren? -
Ik knikte maar; hij heeft mijn haar gestreeld:
- Je kon zijn zoon zijn -, klonk het in mijn oren.

edge
Het was de schuld van meneer Kost, de leraar Nederlands. Bij hem moest ik het gedicht voordragen. Hij hield z'n hoofd scheef, luisterde aandachtig, vergaf me dat ik de helft van het gedicht niet had geleerd en zei: "Het klonk prachtig, daar moet je iets mee gaan doen". Ik knikte maar en heb z'n raad gevolgd.

___________________________

Amsterdam (Ed. Hoornik)

In deze poort heb ik als kind gespeeld;
een vreemde vroeg: - Is Rembrandt hier geboren? -
Ik knikte maar; hij heeft mijn haar gestreeld:
- Je kon zijn zoon zijn -, klonk het in mijn oren.

Op elke gracht staar ik naar 't zelfde beeld:
in t schijnsel van de spiegel zwemt de voren;
de knaap, die 's middags met het schepnet speelt,
wordt 's avonds ouder bij de Westertoren.

Er fladd'ren duiven; donker drijft de stad;
de sterren hangen boven steen en water;
aan oude muren sterft het klimopblad.

- Wat wil je worden? -' vroeg vandaag mijn vader;
ik keek van 't hoek op, voelde mij betrapt,
dat ik wou dichten van die stad, eens, later....
Comments