go foto

092-2014

"It's human nature only to see what we expect to see". [Sherlock Holmes]

edge
Vrijdag 4 april 2014: Ruim drie maanden geleden ging ik weg bij De Baas. Het werd een groot feest met muziek, machtige woorden, prachtige cadeaus en heel veel mensen.

Hans Aarsman
Van de collega's bij Knooppunt Kranenbarg kreeg ik een avondje theater cadeau. Ze hadden bedacht dat een voorstelling van Hans Aarsman goed voor me zou zijn.
Die Aarsman is columnist bij de Volkskrant en noemt zichzelf 'fotodetective'. Hij bestudeert foto's en vindt altijd dingen die essentieel zijn voor het plaatje, maar die niet meteen in het oog springen. Daar schrijft 'ie dan een uiterst vermakelijk stukje over. In het echt is 'ie net zo leuk. Zijn verschijning op het podium is heel naturel: een beetje stuntelig en babbelziek, maar hilarisch.

We kregen therapie van Hans. Hij zou er voor zorgen dat we volstrekt anders naar de dingen om ons heen zouden gaan kijken. Hij wilde Papoea's van ons maken. Dat vereist een korte uitleg.

Twee kippen
Volgens Hans is een vriend van hem met een stapeltje video's over New York in Nieuw Guinea terecht gekomen. Hij liet die filmpjes zien aan de plaatselijke bevolking. Het verrassende was dat deze mensen meteen twee kippen in het straatbeeld ontdekten die nog nooit iemand had gezien. Kippen in New York! Ze bleken een fractie van een seconde zichtbaar in een handvol frames van de complete videoband.

Geen idee of het verhaal echt klopt, maar Hans Aarsman wilde ons dus kippen leren zien. En dat lukte. De zaal deed uitstekend mee en het werd een erg interactief avondje. We keken met z'n allen naar dezelfde feiten (foto's) en ontdekten dat je altijd iets anders kunt zien als je beter kijkt. 't Was een leuke avond. Dat hadden de collega's bij Kranenbarg goed gezien!
Comments

332-2013

edge
28 november 2013: Harm gaat weg. Dat moet van de Fusie. Niemand begrijpt het. Harm is het gen van onze organisatie, de verloskundige bij iedere strategiebevalling, het geweten van de zaak, de vis in de omroepvijver.
Harm is ook goed. Hij tovert met tekst, is loyaal, betrokken, een harde werker en een fantastische collega. De directeur had nog diverse pogingen gedaan om Harm te behouden. Dat vertelde hij vanmiddag in z'n dankwoord. Maar zelfs dat mocht niet baten: de Fusie hield voet bij stuk...

Het werd desondanks een waardig feest. Harm bewees hoe je de eer hoog houdt. De toespraken waren treffend, snedig en er klonk vooral mateloos veel respect in door. Respect voor de man die zich jarenlang tot het uiterste heeft gegeven voor de club. Want Harm is een extreme perfectionist. Hij hield niet op bij half werk. Iedere letter diende gewogen, ieder woord moest een zenuw worden die de zin bloot ging leggen. Zo was de man in z'n werk en zo had 'ie ook z'n afscheidsspeech aangepakt. Wekenlang heeft Harm tekens getoetst. Hij maakte 's nachts de aantekeningen die de komende ochtend zouden leiden tot een nieuwe alinea. Niets werd aan het toeval overgelaten.

Harm kent zichzelf als spanning speelt. Dan heeft 'ie houvast nodig. Letterlijk.
Speeches doet Harm niet in de vrije ruimte. Hij wil iets om achter te staan. Een spreekgestoelte om de aantekeningen op te leggen. Dat werd vandaag een strijkplank met op rechts de bout! De metafoor voor een leven zonder vaste baan. Links stonden twee jonge borrels in gelid. Harm had ze maar één keer nodig, helemaal aan het eind, in de laatste drie zinnen. Het was ontroerend mooi.

Harm is een bondgenoot. Een collega waar je altijd op kon terugvallen. Een man met een grol, een grap en een gouden hart. Hij was het geheugen van de organisatie en nou is 'ie weg.
Maar...
Wie schrijft, die blijft.
In ieder geval in mijn hart!
Dankjewel, vriend!
Comments

306-2013

edge
Zaterdag 2 november: Dit jaar zou ik geen CD's en boeken meer kopen. Digitale exemplaren mogen nog wel, maar de exemplaren die je echt vast kunt pakken komen het huis niet meer in. Dat is een voornemen. Het moest een teken zijn dat ik met de tijd mee ga (hip and happening op m'n 55ste), maar vooral bedoeld om te voorkomen dat het huis dichtslibt. Nou heb ik op mijn feestje van laatst een aantal boekenbonnen gekregen. Vanmiddag heb ik besloten dat je daarmee een uitzondering mag maken op je eigen spelregels. Toevallig stond ik namelijk in mijn voormalig favoriete boekwinkel en daar lag echt een prachtige box met twee schitterend gebonden boeken van Joost Zwagerman. De titel deed mijn hart smelten en mijn voornemens verdampen. Met een dikke kilo papier ben ik naar huis gegaan. Zometeen gaat het cellofaan er af en over een tijdje zal ik jullie vertellen of het loslaten van voornemens een goede keus kan zijn. Ik denk nu al van wel...
Comments