go foto

258-2014

Another day at the office
edge
Woensdag 17 september 2014: Heel lang geleden wilde ik indruk maken op een vriendinnetje. We gingen voor het eerst samen naar een echt restaurant. Op mijn kosten...

Het was in de tijd dat ik net een auto had: een VW Kever. Mijn liefde voor die auto was bijna net zo groot als voor het vriendinnetje.

Het restaurant dat ik had uitgezocht lag aan de rand van Winterswijk, een paar kilometer van de Duitse grens, op de begane grond van een luxe bejaardenflat. De recensie in de lokale krant was lovend. Ik weet de woorden niet meer, maar de eetgelegenheid werd omschreven als 'chique met een exquise menukaart'. Zoiets.

Het was nog vroeg toen ik de lege parkeerplaats opdraaide. Vlak bij de entree was voldoende ruimte. Ik stuurde de vaalrode Kever tot naast de voordeur. Het portier aan de kant van m'n vriendin werd ogenblikkelijk opengerukt door een meneer in driedelig zwart. Wij liepen in spijkerbroek. Dat was de eerste aanwijzing die ik heb gemist.
De galante hulp aan mijn date voor die avond verliep in alle stilte. Pas toen ik om de auto was gelopen, keek de man mij aan en sprak de onvergetelijke woorden: "Vous êtes en route?". Dat was de tweede aanwijzing. Ik dacht dat de man een zwaar Achterhoeks accent had en dat ik 'm daarom zo slecht verstond. Maar toen -bij navraag- de zin exact hetzelfde werd herhaald, was het duidelijk Frans. Niet de man, maar de taal.

We hebben bevestigend geantwoord en zijn hem naar binnen gevolgd. De derde aanwijzing begreep ik meteen. Dat waren de bedragen in het lederen boek dat voor ons op tafel werd gelegd. De prijs voor twee schaaltjes magere kippenbouillon kwam overeen met mijn maandelijkse studietoelage. We zijn na het voorgerecht weer gegaan. We waren immers 'en route', dus gek was dat niet.

De Kever is inmiddels overleden en ik mijd restaurants in de buurt van seniorenwoningen. De liefde voor zowel vrouwen als auto's is gebleven. En als het even kan, ben ik 'en route'....
Comments

008-2012

't Is 8 januari en ik geloof niet dat we deze winter al serieuze temperaturen onder het vriespunt hebben gehad. Min twee was waarschijnlijk het absolute dieptepunt en dat terwijl er een 'horror winter' was voorspeld door een Britse meteoroloog. Overigens gaat het wel stevig tekeer in Scandinavië en de Alpen. Wij vallen in Nederland tussen wal en schip en zijn een soort neutraal gebied. Vandaag was het een graad of zeven en mistroostig grijs. Ik ben maar binnen gebleven en heb me gestort op Photoshop. Van dat programma gebruik ik waarschijnlijk niet meer dan 10% van de mogelijkheden. Vaak kom ik bij de afwerking van foto's niet eens buiten (het fantastische) Aperture. Vandaag was er alle tijd om een beetje te oefenen.

Ooit zag ik een fotografisch geintje waarbij het scherm van een computer doorzichtig was gemaakt. Je zag alles wat er achter de computer stond. Eigenlijk een heel simpel grapje waar je maar twee foto's voor nodig hebt: één met een laptop en één waar de laptop is verdwenen. Zoiets als dit…

doorzichtige laptop 1

doorzichtige laptop 2

Het is de bedoeling dat je het blauwe vlak in de foto met de laptop verwijderd en de plaatjes achter elkaar in Photoshop legt. Klaar ben je. Nou ja, niet helemaal, want de selectie van het blauwe scherm valt nog lang niet mee. De details aan de onderkant (het Apple Dock) en de icoontjes op het bureaublad raakten bij mij vervormd. Het zag er echt niet uit. De meest beschadigde onderdelen heb ik apart losgeknipt uit de originele foto en keurig bijgeplakt in een extra laag. Daarna is er nog een transparant laagje blauw toegevoegd om de suggestie te wekken dat je naar een beeldscherm kijkt. Tot slot heb ik in Aperture de helderheid, het contrast en de scherpte nog wat opgeschroefd. Het eindresultaat ziet er dan zo uit.

08-01-2012
Comments