go foto

231-2014

edge
Donderdag 21 augustus: De vakantie is voorbij. Je ruikt een andere geur in de gang, haalt de stapel post van de vloermat, gooit 'm in de kamer op tafel en je inspecteert de achtertuin. Dat is meestal mijn volgorde bij thuiskomst.

Nou, de appels zijn blijven hangen. Het boompje zit tjokvol (een stuk of acht appels, maar het boompje is nogal klein, vandaar). Voorgaande jaren eindigde het seizoen altijd met één appel die ritueel werd gesnoeid. Dit jaar is de oogst dus wat groter.

De kwantiteit heeft wel invloed op de kwaliteit van de vruchten. De meeste takhangers hebben spikkels op hun huid, of zijn al voor een deel verrot. Die pot appelmoes zal er dus ook dit jaar niet van komen.
Comments

193-2014

edge
Maandag 14 juli 2014: Met enige treurnis schrijf ik hier regelmatig over de zieltogende appelboom in de achtertuin. De laatste keer stond er echter een beetje hoop tussen de regels.

Het zal de kwaliteit van deze zomer zijn, want ook met de rest van de potentiële fruitmand gaat het goed. De takken van de pruimenboom staan op breken en de druivenstruik zit tjokvol. Zelfs de tomaten en de Spaanse pepers doen hun kleurige best (visueel bewijs volgt...).

Ik ga binnenkort maar eens langs bij m'n moeder. Zij heeft vast nog wel een paar weckflessen op de plank staan...

edge
Comments

177-2014

edge
28 juni: Precies een jaar geleden sliep ik slecht als gevolg van de 'junirui'.

Op zaterdag de 29ste juni van 2013 schreef ik: "Vandaag heb ik een nieuw woord geleerd: junirui. Het laat zich lekkerder lezen met een verbindingsstreepje: juni-rui.

Het begrip is afkomstig van een boomkweker. Naar het schijnt, laten appelbomen in juni de zwakste vruchten vallen, zoals slangen uit hun huid kruipen, of vogels hun verendek verwisselen.

Het appelboompje in de achtertuin heeft hetzelfde gedaan. Van de acht baby-appeltjes hangen er nu nog maar vijf. Die resterende handvol ziet er wel erg gelukkig uit. Er ontstaat voorzichtig een blosje op de huid en de tak waaraan ze hangen begint al voor ze te buigen. Junirui dus. Een vreemd nieuw woord met belangwekkende consequenties. Ik vind het opwindend. Hetzelfde gevoel had ik ooit bij 'beurtbalkje', maar daarover op een andere zaterdag meer".

Dit jaar valt de schade mee. Er zijn wel een paar appels verdwenen. Ze zijn (a) heel ver van de stam gevallen, of (b) ze zijn opgegeten door de tuinbeesten. In ieder geval kan ik vier ontbrekende vruchten niet meer terug vinden. Het overgebleven stel begint inmiddels behoorlijk te blozen.

Om de lezers van dit blog te behagen, heb ik een paar rotte plekjes op de fruitige huid weggephotoshopt, maar verder geeft de bovenstaande foto een vrij realistisch beeld. Juni is nog niet voorbij en de rui nog niet over. Ik juich dus niet, maar een fikse pot appelmoes komt met het jaar dichterbij....

Comments